Jonge dokters willen liever van die term af.
Een functienaam die vooral vertelt wat je níet bent: dat is de realiteit voor veel jonge artsen. Tijd om daar een einde aan te maken, vindt anios Diana Aderetti.
De liefde voor het vak begon met Grey’s Anatomy, zoals bij zoveel artsen van haar generatie. De Amerikaanse ziekenhuisserie in het fictieve Seattle Grace Hospital plantte bij Diana Aderetti het zaadje. Het leidde uiteindelijk tot een geneeskundediploma, nu zo’n zes jaar geleden.
De liefde voor het vak begon met Grey’s Anatomy, zoals bij zoveel artsen van haar generatie. De Amerikaanse ziekenhuisserie in het fictieve Seattle Grace Hospital plantte bij Diana Aderetti het zaadje. Het leidde uiteindelijk tot een geneeskundediploma, nu zo’n zes jaar geleden.
Aderetti is sindsdien iedere werkdag aan een ziekenhuisbed te vinden in de spoedzorg in Emmen. Tegelijkertijd koos ze er ook bewust voor zich niet direct te specialiseren tot cardioloog, huisarts of chirurg. Daarom heet ze in het ziekenhuisjargon ‘arts niet in opleiding tot specialist’, oftewel anios.
“Als je eenmaal een richting kiest, dan is je verdere carrière al helemaal uitgestippeld. En dat wil ik niet. Het is bovendien een zware route die ook veel gevolgen heeft voor je leven naast het werk. Als dat betekent dat ik me niet kan specialiseren, heb ik daar vrede mee.”
Gedefinieerd door wat je niet bent
Inmiddels wordt Aderetti door haar collega’s ‘de eeuwige anios’ genoemd, zegt ze met een lachje. Ook veel andere jonge artsen dragen die titel. Maar ze doen ondertussen wel levensbelangrijk werk – letterlijk zelfs. Aderetti moet bijvoorbeeld hartaandoeningen aantonen of uitsluiten, opgehoopt vocht afdrijven. In de weekenden is ze soms in haar eentje verantwoordelijk voor de afdeling.
Lees hier het volledige artikel.