Wie trek heeft, moet van goede huize komen om alle ongezonde eetgelegenheden op het station links te laten liggen. Hoe lukt je dat toch?
Aan het eind van elke werkdag lopen honderdduizenden hongerige en moegestreden forenzen ’s lands stations binnen, om daar op de trein naar huis te wachten. Voor al die knorrende magen is, vooral op de grote stations, de keuze reuze. Links lonkt een snackbar, rechts de To Go-supermarkt vol met snoepgoed en chips en op het perron wacht de snackautomaat.
Niet alleen de treinreiziger krijgt dit soort haast onweerstaanbare verleidingen voorgeschoteld: ook bij de benzinepomp, in de winkelstraat en in de supermarkt zijn de fast- en junkfoodopties talrijk. Hoe wapen je jezelf tegen die snackimpulsen?
Grote gele M
‘Dat is bijzonder lastig’, zegt Esther Aarts, in Nijmegen hoogleraar cognitie en voeding aan de Radboud Universiteit en hersenonderzoeker aan het Donders Instituut. Ze schreef het boek Waarom we een zak chips altijd in één keer leegeten.
Onze hersenen loodsten ons namelijk door tienduizenden jaren aan voedselschaarste. ‘Vroeger moest een jager-verzamelaar dagenlang op een dier jagen om aan vettig eten te komen, en voor snelle suikers moest je een bijennest uit een boom plukken. Dat kostte dus vrij veel moeite.’
Lees hier het volledige artikel.