Wat blijft er nog overeind als er morgen geen mantelzorgers meer zijn?
Niet omdat mensen niet meer willen zorgen. Maar omdat ze het simpelweg niet meer kunnen door overbelasting.
- Geen partners die ’s nachts opstaan.
- Geen kinderen die werk, zorg en administratie blijven combineren.
- Geen familieleden die structureel opvangen wat beleid, indicaties en capaciteit laten liggen.
Dan stagneert de zorg.
Niet langzaam. Niet theoretisch.
Maar onmiddellijk.
En het raakt niet alleen zorgvragers — al zijn zij de eersten die het voelen.
Zorg valt stil waar mantelzorg nu de smeerolie is.
Wat gebeurt er dan met de zorgvragers die thuis wonen omdat het ‘nog net kan’?
Met mensen op wachtlijsten die alleen overbruggen dankzij familie?
Met bewoners van verpleeghuizen waar zorgplanning uitgaat van dagelijkse aanwezigheid van naasten?
Zonder mantelzorg ontstaat er geen crisis.
De crisis ís er al. Ze wordt alleen gedragen door anderen.
Lees hier het volledige artikel.