‘Tandenborstel van 90 euro’.
Een tandenborstel van 90 euro op de rekening, maar nooit meegegeven. Extra behandeltijd die ineens wordt bijgeboekt. En patiënten die zich afvragen: heb ik dit echt gehad, of wordt mijn rekening gewoon opgepompt? In de mondzorg duiken steeds vaker signalen op van foutief declareren, vooral bij praktijken die zijn overgenomen door commerciële ketens.
Sandra zit achter haar computer in de praktijk in het midden van het land, de daglijst open, de declaraties ernaast. Het is routinewerk: checken, corrigeren. Tot ze opeens blijft hangen bij één regel. Ze knippert een keer, scrolt terug en leest het nog eens.
„Er stond een code bij een jonge patiënt die we in de praktijk hadden gehad en die wij een tandenborstel van 90 euro zouden hebben meegegeven. Ik dacht: hè? Ten eerste hebben wij die borstel nooit meegegeven, en zeker niet een van 90 euro.”
Sandra werkt op dat moment als praktijkmanager in een tandartspraktijk die is overgenomen door Atlas Dental Care. Ze wil anoniem blijven, haar naam is daarom gefingeerd. Ze vertelt dat ze er in de praktijk achter komt dat declaraties niet alleen door behandelaren worden ingevoerd, maar achteraf op het hoofdkantoor worden opgehoogd.
Lees hier het volledige artikel.