Mantelzorg overkomt je. Je kiest er niet voor, je doet het uit liefde. Ik weet uit eigen ervaring wat het betekent om jarenlang voor een naaste te zorgen met alles wat daarbij komt kijken: de intensiteit, de toewijding, maar ook de eenzaamheid die het soms met zich meebrengt. En ik weet ook hoe het voelt als die zorg opeens wegvalt.
Want op dat moment verandert er meer dan je denkt. De dagen die eerst gevuld waren met zorgen, plannen en regelen, vallen ineens stil. De wereld draait gewoon door, maar voor jou lijkt alles even tot stilstand te komen. En hoewel mensen vaak goedbedoeld zeggen: “Je hebt nu eindelijk tijd voor jezelf,” voelt dat voor velen juist helemaal niet zo. Voor veel mantelzorgers begint dan een stille en soms verwarrende periode.
Verlies van identiteit en zingeving
Mantelzorgen is meer dan een taak; het is een manier van leven. Je bent niet alleen ouder, partner, kind, of vriend – van, maar ook de mantelzorger. Als die rol wegvalt, blijft er vaak een groot gat achter. Wie ben je dan nog, als je niet meer zorgt?
Het is heel normaal om in deze fase gevoelens van onrust, verdriet of zinloosheid te ervaren. Jarenlang heb je geleefd in het ritme van geven en zorgen. En opeens mag, of moet, je weer nadenken over jezelf. Dat kan pijnlijk zijn, maar het is ook een begin van iets nieuws: stap voor stap ontdekken wat er voor jou nu betekenisvol is.
Lees hier het volledige artikel.