Vol idealisme begon Julia ter Beek (32) een paar jaar geleden als zij-instromer in de zorg, maar onlangs zegde ze haar contract definitief op. ‘Zo kan het niet langer.’
Het is 21.15 uur, tijd om Kees naar zijn bed te helpen. Ik ben te laat. Hij probeert me al een kwartier te bellen via het alarm om zijn nek. Dit gaat hij me niet in dank afnemen. Ik twijfel of ik een collega moet inschakelen voor deze ‘transfer’. Zo noemen we het als een persoon die niet mobiel is verplaatst moet worden met een hulpmiddel, zoals een lift.
In mijn hoofd dreun ik de route van mijn collega op. Ik reken uit dat zij op dit moment niet beschikbaar is om mij te helpen − ze staat een andere cliënt te douchen. Dus ik ga alleen naar Kees. Op de tillift bij zijn deur hangt een briefje: ‘tijdelijke lift’. Het is niet eens een tillift, het is een ‘sta-ophulp’. Een soort mini-vorkheftruck, voor mensen die nog wel stabiel kunnen staan, maar niet meer kunnen lopen. Ook dat nog.
Kees is een man van 2 meter, een boom van een vent. De stevige sta-ophulp waarmee wij hem jaren hebben geholpen, was ‘van het huis’. Maar die moest naar een andere cliënt. Er diende dus een vervangend apparaat te komen. We deden een aanvraag bij de gemeente.
Lees hier het volledige artikel.