Kan het wat stiller in het ziekenhuis (en in auto’s)?
Van apparaten in het ziekenhuis tot nieuwe auto’s: ze zitten vol met piepjes en alarmen die ons om de haverklap waarschuwen. Sommige patiënten horen er zevenhonderd per dag. Wat doet dat met ons? En hoe kan het beter?
En particuliere geschiedenis: de oudste zoon werd geboren met een hartafwijking en moest meteen de highcareafdeling op van het LUMC in Leiden. Een week lang lag hij daar.
Herinneringen zijn flarden geworden: klein mannetje op blote buik, ongemakkelijk op een tuinstoel, half achter/onder een gordijn. Het spalkje om het polsje om het infuus op z’n plek te houden. De paniek om de mogelijkheid van een openhartoperatie – die uiteindelijk niet nodig bleek.
Maar vooral: de piepjes. De eindeloze hoeveelheid piepjes. Hoge piepjes, lage piepjes. Harde piepjes, zachte piepjes. Hartslag te hoog, saturatie te laag, ademhaling onregelmatig, temperatuur schommelt. Piepjes, piepjes, piepjes, de godganse dag. Niet alleen bij de eigen zoon, maar ook bij de andere zes baby’s op de zaal.
Als zo’n alarm afging, kwam er een verpleegkundige vermoeid aangelopen, drukte geroutineerd het piepje weg, en ging weer verder met waar ze mee bezig was. Piepjes voor niks.
Die alarmen zijn niet alleen vervelend voor jonge, onzekere ouders. Ook verpleegkundigen worden er stapelgek van, en patiënten zelf.
Lees hier het volledige artikel.