Geachte minister,
U zegt dat mensen langer thuis kunnen wonen. Maar u zegt er niet bij wie dat mogelijk maakt. Dat ben ik, en duizenden anderen zoals ik. Wij die al jaren meer doen dan ooit werd gedacht, en die elke dag proberen te voorkomen dat degene voor wie we zorgen tussen wal en schip valt.
“Langer thuis” klinkt beleidsmatig logisch. Maar thuis is geen zorginstelling. En ik ben geen verpleegkundige, geen casemanager, geen huishoudelijke kracht, geen nachtzorg en geen crisisdienst. Toch voer ik al die rollen uit, omdat de formele zorg steeds minder capaciteit heeft en de toegang steeds ingewikkelder wordt.
U spreekt over “passende zorg” en “de juiste zorg op de juiste plek”. Maar ik zie vooral uitgestelde zorg, verschraalde indicaties en wachtlijsten waar geen einde aan lijkt te komen. En terwijl die wachttijden oplopen, wordt mijn rol groter, zwaarder en onzekerder.
Lees hier het volledige artikel.